Jesteśmy podmiotem uprawionym do wykonywania usług o charakteche detektywistycznym. Są to działania zastzrezone wyłącznie dla licencjonowanych detektywów.
W Polsce zawód prywatnego detektywa został uregulowany prawnie dopiero od 2001r. Ustawa, która określa zasady wykonywania działalności gospodarczej w zakresie usług detektywistycznych, prawa i obowiązki detektywów oraz zasady i tryb nabywania uprawnień do wykonywania usług detektywistycznych (USTAWA z dnia 6 lipca 2001r. o usługach detektywistycznych. (Dz. u. z dnia 15 lutego 2002r.) oraz zmiany z dnia USTAWA z dnia 20 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy o usługach detektywistycznych (Dz. U. z dnia 31 maja 2004r.). Nasza wiedza, bogate doświadczenie zawodowe, pozwalają na trafną ocenę problemu i właściwy dobór środków zmierzających do efektywnego wykonania powierzonego zlecenia.
Z naszych usług mogą korzystać wszytskie osoby fizyczne oraz firmy, które chcą uzyskać dostęp do pewnych i sprawdzonych informacji ze źródeł dostępnych tylko i wyłącznie dla prywatnych detektywów.
Jesteśmy uprawnieni do przetwarzania i przechowywania danych osobowych bez zgody osób, których te dane dotyczą.
Kim jest prywatny detektyw?
Detektyw. Jakie skojarzenia nasuwa to słowo? Scherlock Holmes, mistrz dedukcji z nieodłączną fajką.
Wszystkie sprawy rozwiązywał dzięki wrodzonej, genialnej inteligencji. Wystarczył mu rzut oka na miejsce zdarzenia, kilka niezobowiązujących rozmów ze świadkami i wszelkie tajemnice XIX wiecznego Londynu stały otworem. Albo Marlow, przemierzający najmroczniejsze zaułki amerykańskich miast lat czterdziestych ubiegłego wieku. Rozwiązywał sprawy dzięki osobistemu zaangażowaniu, nie cofał się przed szantażem, pobiciem czy zastraszaniem. Jest tak samo zły i zepsuty, jak przestępcy, których ściga.
Z encyklopedii PWN dowiadujemy się, że słowo detektyw pochodzi z łaciny i angielskiego, oznacza tajnego wywiadowcę, agenta policyjnego, funkcjonariusza organów śledczych, wykonującego w sposób dyskretny swoje zadania. Ta definicja dotyczy również prywatnego detektywa. Niby wszystko jasne, ale tak naprawdę nic nikomu nie mówi. Kim jest prywatny detektyw, co może a czego mu nie wolno? Co robi i jak to robi, czego można od niego oczekiwać?
Detektyw to po prostu przedsiębiorca, pracujący na konkretne zlecenie. Podstawą wszelkich działań prawnych jest „Ustawa o usługach detektywistycznych”. Koncesjonowany detektyw raczej nie przypomina Scherlocka Holmes’a ani tym bardziej Filipa Marlow’a, jest zwykłym facetem, albo czasami facetką, jakich wiele spotkać można na ulicach naszych miast. Niezwykłe są za to umiejętności i cechy osobowości, jakimi musi dysponować. Dyskrecja przede wszystkim. Detektyw jest do niej zobligowany nie tylko z mocy ustawy, tak zwany zdrowy, chłopski rozum o tym mówi. Detektywowi powierza się przecież swoje najskrytsze tajemnice.
Jedną z ważniejszych cech, jaką musi mieć jest umiejętność rozmowy z ludźmi. Rozmowa, to klucz do sukcesu w tym fachu. Rozmawia się w biurze, gdy przyjmuje się zlecenie, rozmawia się w trakcie ustaleń. Policjanci, jako państwowi funkcjonariusze oporną osobę, jeśli nie chce rozmawiać po dobroci, mogą oficjalnie wezwać na komendę i tam do woli przesłuchiwać. Detektyw nie ma takiej możliwości. Jeśli nie uda mu się zdobyć kluczowych informacji za pierwszym podejściem, to umarł w butach.
Cierpliwość, to kolejna cecha. Trzeba jej mieć całe tony, aby spędzać dnie i noce w piekielnie zimnym, lub przegrzanym samochodzie czekając na ruch obserwowanej osoby. Nie można zabić nudy czytaniem gazet, ani rozwiązywaniem krzyżówek, bo cały czas trzeba być skoncentrowanym, kojarzyć, czy osoba, która właśnie wyszła z klatki schodowej to nie jest przypadkiem ta, za którą trzeba pójść. A co, jeśli „obiekt” zorientuje się o tym, że ma ogon? Na tym polega profesjonalizm, aby taka sytuacja nie zaistniała. Jeśli jednak tak już jest, trzeba sobie radzić.
Detektyw musi pamiętać, że nie jest samotnym mścicielem, ani Jamesem Bondem. Gdy podczas ustaleń do sprawy natrafi na jakąkolwiek działalność przestępczą, musi powiadomić odpowiednie służby. Rozpoczynając realizację zlecenia, wszystko może się zdarzyć. Być może czeka nas nudny dzień, na rozpalonym słońcem parkingu osiedlowym. Jedyną atrakcją, jaka może nas spotkać, to rozmowa z czujną babcią emerytką, która wypatrzyła nas w samochodzie swym sokolim wzrokiem z wieży obserwacyjnej na parapecie okna. I znów kłania się umiejętność rozmowy, jeśli nie przekonamy starszej pani do siebie, to możemy skończyć działania a klientowi zwrócić zaliczkę. O referencjach możemy zapomnieć. O zapłacie również. A może być tak, że zaczniemy obserwację w Warszawie, w ciągu dnia zahaczymy o Poznań, aby skończyć ostrym balowaniem na Rynku Krakowskim.
My, jako bierni obserwatorzy czyjejś radości a nasz obiekt w pełni korzystający z uciech życia. No cóż, taki żywot detektywa, zawodowego podglądacza, tułacza i tropiciela sekretów.